LaPavlo

Szukam uwolnienia, w każdej rzeczy i każdej osobie. Czuje się powoli zjadany ze wszystkich stron, czuje się kierowany przez kilkanaście osób i całkowicie im oddany by im służyć. Zdaję sobie sprawę, że tak złożony jest świat. Gepetto kieruje Pinokiem, Pinokio kieruje ciastkiem i tak dalej coraz niżej. Każdy jest komuś podwładny. Każdy.. dobre sobie.

Denerwuję się sobą. Potrafię się wkurzać a zaraz udaje, że jest wszystko okej, żeby nie słyszeć nikogo kto chce mi pomóc, porozmawiać. Mam nieznośny charakter i na prawdę ciężko jest mnie ogarnąć w całości. Mam marzenia, których nikt nie ma, mam cele których nikt nie ma i myśli których nikt nie ma. Nie rozumiem ludzkości i wielkich miast. Nie rozumiem telefonów i internetu. Chciałbym, żeby tego nie było. To mnie niszczy od środka. Denerwuje się sobą… znowu, bo kurde klepie w ten telefon i spędzam pół dnia przed komputerem zamiast zrobić coś co lubię, poczytać, posłuchać muzyki. Milion sześćset płyt leży 5 metrów ode mnie do przesłuchania a ja nawet jednej nie zacząłem. Obok leżą nieprzeczytane książki albo przeczytane do połowy. Chciałbym wyrzucić telefon i odciąć internet, ale się nie da, bo dzisiaj jest to potrzebne. Potrzebne a może i nie, mi czasami się jednak przydaję. Może dlatego mnie tak ciągnie do podróży, żeby rzucić wszystko i uciec. Uciec też gdzieś gdzie są komputery i telefony ale uciec gdzieś gdzie nikt mnie nie zna, gdzie wszyscy się uśmiechają i życzą miłego dnia a nie patrzą z oburzeniem. Swoją drogą lekko mnie to śmieszy, że wchodząc do autobusu, tramwaju, pociągu, szkoły, sklepu zawsze widzę smutne, zmęczone mordy. Nie twarze, mordy. Czego się smucisz pajacu, źle Ci? zmęczony? sam wybrałeś sobie swój los, sam sobie strugałeś swojego Pinokia nawiązując do tekstu wyżej.

Parla con Me – porozmawiaj ze mną, jak śpiewał Ramazzotti. Dzisiaj coraz mnie jest tej rozmowy. Znowu te same mordy zamknięte z słuchawkami w uszach. A ja się głupi przyporządkowuje, jestem taki jak oni. Bo każdy objaw jakiekolwiek radości jest natychmiast tłumiony przez wszystkich w okół. Chyba znów kolejnym oderwaniem dla mnie jest pisanie pocztówek i ich dostawanie. Ludzie piszą o sobie, o swoim życiu, ja odpisuje o swoim. Czasami czekam na pocztówkę 2 miesiące ale jaka jest radość jak już ją dostaniesz. A co mi po e-mailu od znajomych z całego świata, że wszystko u nich fajnie?

Mama zawsze uważała, że powinienem się urodzić jako pierwszy czyli w roku 1984 kiedy to urodził się mój brat. To ja powinienem żyć w tamtych czasach, to ja kocham wszystko co z nimi związane. Dzisiaj patrząc na dzieciaki ogarnia mnie smutek, puste place zabaw a na boiskach stare dziady, które jeszcze pamiętają co to znaczy kopać piłkę a nie klikać w piłkę. Cieszę się, że zasmakowałem jeszcze kawałek tego słodkiego życia, bo to było wspaniałe, i dlaczego go znowu nie kontynuować tylko trochę z większym rozmachem.

Voglio una vita spericolata – to już cytat z piosenki włoskiego narkomana – Vasco Rossi. Chce mieć życie niebezpieczne. A czy ja takie chce? poniekąd tak, chce wszędzie być, wszystko odwiedzić bez względu czy coś mi się stanie czy nie. Z drugiej strony marzy mi się także dom, rodzina i parę innych rzeczy. Ciężko wszystko pogodzić. Z pewnością muszę mieszkać na wsi oddalony od dużego świata, od cywilizacji i od tych smutnych mord codziennie. To wszystko przyprawia o depresję kogoś kto jest przyjaźnie nastawiony do świata jak ja.

Muszę ogarnąć się i przerwać tracenie życia na pierdoły. Nie ma czasu. A czas jest cenny, dzisiaj bardzo. Czas odważyć się na to, na co do tej pory nie miałem odwagi i mieć większość ludzi w dupie i ich opinię na ten temat.

P.s. Cieszę się, że Ciebie mam. <3